18.04.1973

Ένα «κλικ», μια ιστορία…

Ένα «κλικ» του φωτορεπόρτερ Μιχάλη Παππού, εν έτη 1973, στη νυχτερινή Τούμπα αποτελεί «σήμα κατατεθέν» της λαμπρής καριέρας του Γιώργου Κούδα. Ο ΠΑΟΚ υποδέχθηκε εκείνο το βράδυ τον Παναθηναϊκό για τα προημιτελικά του Κυπέλλου και η νίκη (2-0 με δύο κεφαλιές του αείμνηστου Δημήτρη Παρίδη) επισκιάστηκε από αυτή τη μοναδική σκηνή με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Κούδα και τον Άνθιμο Καψή.

«Στη φάση που απαθανάτισε ο Μιχάλης Παππούς, έκανα μια αστραπιαία αλλαγή κατεύθυνσης με μεγάλη ταχύτητα και με την μπάλα στα πόδια, κατευθυνόμενος προς την εστία του ΠΑΟ. Ο Καψής δεν είχε άλλη επιλογή, αφού η φάση ήταν σίγουρο γκολ, από το να με ανατρέψει. Το έκανε, αλλά σημασία έχει το πώς. Προτίμησε να με πιάσει με τα χέρια, παρά να με χτυπήσει από πίσω και να με τραυματίσει πιθανότατα. Για μένα ήταν ένα παλικαρίσιο φάουλ, που φαινομενικά εκθέτει τον αμυντικό, αφού στη φωτογραφία φαίνεται ο Κούδας να καλπάζει και ο Καψής να προσπαθεί κάνοντας βουτιά να τον πιάσει. Κατά βάθος, όμως, η φάση αυτή είναι ένας ύμνος του φερ πλέι. Ο Καψής ήταν ένα παιδί μάλαμα», θυμάται ο «Μεγαλέξανδρος» του ΠΑΟΚ.

Τη φάση της ανατροπής του Γιώργου Κούδα από τον Ανθιμο Καψή, φάση από την οποία ξεκίνησε το δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ, την περιγράφει την επόμενη ημέρα η εφημερίδα Μακεδονία με χαρακτηριστικό τρόπο: «Από ολόκληρο τον αγώνα υπήρξε μια φάση που, όχι μόνο χαρακτήρισε την διαφορά των δύο ομάδων στο πρώτο ημίχρονο, αλλά και ήταν η αρχή του δεύτερου γκολ, ήταν και ο τρόπος αντιμετωπίσεως των παικτών του Δικέφαλου, που η ανάγκη έφερε στους παίκτες του Παναθηναϊκού, ήταν, στην κυριολεξία, μια φάση που άξιζε ένα ολόκληρο ματς».

«34' και ο Κούδας παρέλαβε τη μπάλα μακριά, στην περιοχή του κέντρου, έκανε δύο ελιγμούς με το σώμα του επιτάχυνε τον ρυθμό της κατά μέτωπον επιθέσεώς του προσπερνώντας με άνεση δύο απολιθωμένους πράσινους αμυντικούς. Η επιτάχυνση ήτο αστραπιαία και η αντίδραση του ενός εκ των δύο ίσως λογική. Του άρπαξε από πίσω τη φανέλλα και τον ακινητοποίησε ακριβώς στη γραμμή της μεγάλης περιοχής. Ηταν η μέρα του Κούδα χθες. Και η ανάγκη μπροστά στον κίνδυνο, έφερνε αυτούς τους τρόπους αμύνης. Σφυρίχθηκε φάουλ. Το σούταρε ο ίδιος ο παθών»...